امام زمان (عج) کجاي زندگي ماست؟ روزهايمان از پي هم مي گذرد ،مايي که مذهبمان شيعه است،مايي که اعتقاد به وجود ائمه اي داريم که خليفه و جانشين خداوند در زمينند،مايي که دوازده امام داريم و مي گوييم دوازدهمين اماممان زنده است،نه چونان ما که او انسان کامل بر روي زمين و بنده معصوم و مطيع خداست،ثبات عالم به وجود اوست،همه به طفيل آن بنده کامل روزي مي خوريم ولي، باز قصه قصه بي معرفتي و بي وفايي است...حسين ابراهيمي در وبلاگ "سرباز صفر جنگ نرم" نوشت:روزهايمان از پي هم مي گذرد ،مايي که مذهبمان شيعه است،مايي که اعتقاد به وجود ائمه اي داريم که خليفه و جانشين خداوند در زمينند،مايي که دوازده امام داريم و مي گوييم دوازدهمين اماممان زنده است،نه چونان ما که او انسان کامل بر روي زمين و بنده معصوم و مطيع خداست،ثبات عالم به وجود اوست،همه به طفيل آن بنده کامل روزي مي خوريم ولي، باز قصه قصه بي معرفتي و بي وفايي است...او باب رسيدن به خداست و قرآن مي گويد : وَأْتُواْ الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا1 ، از درب ها وارد خانه شويد؛به راستي اگر او امام ماست پس ما ماموم اوييم و ماموم بايد عملش به مانند امام و متکي و

کلمه غيبت به طوري که در مجمع البيان آمده عبارتست از: در غياب کسي عيبي از او بگويي که وجدان بيدار، تو را از آن نهي کند و اگر او بشنود، ناراحت شود، به همين جهت بدگويي دنبال سر فردي که تظاهر به فسق و گناه مي کند را، جزو غيبت نشمرده اند، چون اگر بشنود که در غياب او چنين گفته اند،ناراحت نمي شود. مصاديق غيبتمصاديق غيبت بر سه قسم است:قسم اول :ذکر کردن چيزي که نقص شرعي يا عرفي نسبت به حال شخص غيبت شده باشد و آن چيز هم، بر شنونده پوشيده باشد به طوري که راضي به فاش شدنش نباشد و غيبت کننده هم در مقابل کوچک کردن آن شخص و عيب گذاري بر اوست.قسم دوم: نقل عيب پنهان است،ليکن نه به قصد مذمت کردن و عيب گذاردن و پست کردن او، بلکه به غرض ديگري مانند سرگرمي يا از روي دلسوزي، عيب پنهان ديگري را نقل کند که شکّي در حرام بودنش نيست.قسم سوم: گفتن عيب کسي نزد ديگري که آن را مي داند.ظاهر بعضي از روايات آن است که از عنوان غيبت بيرون است، ليکن از تعدادي روايات استفاده مي شود که اين مورد نيز غيبت است.1 صورت هاي غيبت:1. گاهي شخصي غيبت کسي را مي کند و اظهار مي دارد که من اين عمل را انجام نمي دهم و اهل آن نيست

 سازمان اطلاعات و جاسوسي آمريکا و رژيم صهونيستي تحقيقات گسترده اي را در خصوص حکومت امام زمان(عج) و علائم ظهور آن حضرت به انجام رساند ه اند.هم اينک در اين سازمان هاي جاسوسي نظير سيا و موساد، پرونده اي براي حضرت مهدي(عج) باز نموده اند و تمام خصوصيات و ويژگي هاي حضرت، ياران، علائم ظهور، مکان ظهور و ... را با استفاده از پيشگويي هاي يهود و روايات حضرات چهارده معصوم(ع) و کتب علماي شيعه و سين جمع آوري نموده اند و تنها تصوير آن حضرت کم مي باشد. حجم وسيع بررسي و مطالعات به حدي است که تنها در اسرائيل 4 دانشگاه شيعه شناسي وجود دارد.آمادگي اينان تا جايي است که نظاميان آمريکايي با صراحت هدف از اشغال عراق را يافتن حضرت مهدي(عج) اعلام کرده و در بازجوئي هاي به عمل آمده از علما و روحانيون دستگير شده عراقي از زمان تجاوز آمريکا به اين کشور خواستار اعلان جايگاه حضرت و دريافت مژدگاني شده اند. آنان با اين آگاهي که امام زمان در عربستان و درکنار خانه خدا ظهور مي کند در اطراف مسجد الحرام و ابراج البيت(1) ، تک تيراندازاني به طور شبا

باغ فدک ارث باقي مانده پيامبر اکرم(ص) بود که پس از رحلت پدر به تنها دخترش حضرت زهرا(س) مي رسيد اما بعد از رحلت پيامبر توسط حاکمان وقت غصب شد. غصب اين باغ دلائل سياسي و اجتماعي داشت که منجر به بيان خطبه فدکيه حضرت فاطمه در مسجد شد. تصاويري از بقايا و وضعيت کنوني باغ فدک را ببينيد.فدک دهکده اي است که در فاصله حدود 140 کيلومتري مدينه قرار داشت. قسمتي از آن باغستانهاي خرما با چشمه اي زاينده و بقيه زمينهاي حاصلخيز بود (1) و مجموع عايداتش در سال گاه به 70 هزار دينار طلا نقل شده است.پس از پيروزي مسلمين در منطقه خيبر، يهوديان ساکن قلعه خيبر اموال خود را وانهاده، به طرف شام کوچ کردند. يهوديان فدک که سراسيمه و هراسان شده بودند (2) ، با پيامبر اکرم(ص) قرارداد بستند که نصف اراضي و باغستانهاي فدک را به حضرت واگذار کنند به اين شرط که حق کشت و کار و برداشت در تمام اراضي با مباشرت ايشان باشد و آنها نيمي از کل محصول يا قيمت آن را به حضرت بپردازند و هرگاه رسول خدا(ص) صلاح دانست، آنها به کلي از منطقه کوچ کنند و پيامبر معادل املاک آنها در همه جا که بخواهد، به ايشان ملک ديگري بدهد. پس ا

فتنه هاي آخرالزمان چنان حق و باطل را ممزوج خواهند کرد که تنها کساني مي توانند از آنها به سلامت عبور کنند که داراي بصيرت و استقامت باشند. بصيرت بنا به فرمايش مقام معظم رهبري در دوسطح تعريف مي شود: سطح زيرين آن داشتن نگاه توحيدي است که موجب داشتن هدف الهي و تلاش خستگي ناپذير در راه آن گشته و در حقيقت زمينه همه تلاش ها و مبارزات انساني در جامعه خواهد بود. و سطح ديگر آن در حوادث زندگي خودنمايي خواهد کرد، به اين شکل که براي اينکه انسان در حوادث زندگي دچار بي بصيرتي نشود، بايد پيرامون آنها تدبر کند و از آنها به شکل سطحي و عاميانه عبور نکند و با اين سنجش بصيرت پيدا کند، چنانکه اميرالمومنين علي(عليه السلام) مي فرمايد: "فإنَّمَا البَصيرُ مَن سَمِعَ فَتَفَکَّرَ و نَظَرَ فَأبصَرَ"(1)و به دنبال اين بصيرت صبر و ايستادگي تا تحقق اهداف، لازم و اساس کار است و الا يک وزنه سنگين را آدم ضعيفي هم ممکن است، بردارد و يک لحظه سر دست بلند کند؛ ليکن نمي تواند نگه دارد و آن را مي اندازد.فتنه انگيزي ميان مسلمانان حرام، بلکه از گناهان کبيره است؛ از اين رو، نمّامي و سخن چيني از اين جهت که موجب فتنه